Քա­ղա­քի մեծ մա­սն ըն­կած է բա­զալ­տի հզոր շեր­տի վրա, իսկ Ա­վան և Ջր­վեժ թա­ղա­մա­սե­րի ըն­դեր­քը հա­րուստ է տու­ֆի և հրաբ­խա­յին խա­րա­մի պաշ­ար­նե­րով: Հայտ­նի է նաև բա­րձ­րո­րակ կե­րակ­րի ա­ղի խոշ­որ հան­քա­վայ­րը (Ա­վան), որն այժմ շա­հա­գո­րծ­վում է:
Խո­րհր­դա­յին տա­րի­նե­րին Եր­ևան քա­ղա­քի բնակ­չու­թյան թվի բուռն ա­ճը պայ­մա­նա­վոր­ված էր ոչ մի­այն բնա­կան, այլև մե­խա­նի­կա­կան բա­րձր ա­ճով: Մայ­րա­քա­ղա­քա­յին գոր­ծա­ռույթ­նե­րի զար­գա­ցու­մը, արդ­յու­նա­բե­րու­թյան և տն­տե­սու­թյան այլ ճյու­ղե­րի ա­րա­գըն­թաց ա­ճը ստեղ­ծում է­ին նոր աշ­խա­տա­տե­ղեր: Դա նպաս­տում էր հան­րա­պե­տու­թյան բո­լոր շր­ջան­նե­րից ու քա­ղաք­նե­րից, ինչ­պես նաև հան­րա­պե­տու­թյուն­նե­րից և սփյուռ­քից բնակ­չու­թյան ներ­հոս­քին դե­պի Եր­ևան: